In memoriam

In dit in memoriam staan we stil bij de ezels die er niet meer zijn. We denken terug aan hun koppige momenten, hun rustige aanwezigheid en de kleine, bijzondere herinneringen die ze hebben achtergelaten. Want hoe stil ze soms ook leken, ze waren nooit onopgemerkt.

Ezels hebben misschien een reputatie van koppigheid, maar wie ooit een ezel heeft gekend, weet dat daar vooral een flinke dosis karakter achter schuilt. Met hun lange oren, nieuwsgierige blikken en eigen willetje wisten ze precies hoe ze aandacht moesten trekken — en vasthouden.

In dit in memoriam nemen we een moment om stil te staan bij de ezels die er niet meer zijn. We glimlachen om hun streken, hun onverwachte eigenwijsheid en de kleine momenten waarop ze ons wisten te verrassen. Want eerlijk is eerlijk: een ezel vergeet je niet zomaar.

Ezels staan bekend om hun koppigheid — al zouden ze het daar zelf waarschijnlijk niet mee eens zijn. Met hun lange oren, bedachtzame blik en sterke eigen wil lieten ze zich niet zomaar iets wijsmaken. En misschien is dat juist wat hen zo bijzonder maakte.

In dit in memoriam staan we stil bij de ezels die er niet meer zijn. We denken terug aan hun streken, hun rustige aanwezigheid en die momenten waarop ze zogenaamd “niet wilden” — maar ons stiekem precies leerden om even pas op de plaats te maken. Want als een ezel iets niet deed, had dat vaak een goede reden… en soms gewoon omdat het kon.